Een olijftruilschildpad.
Zij zit hier op het ondiepe gedeelte in een weide bij Costa Rica,
Zij heeft duizend mijl gezwommen om hier te zijn.
Allemaal omdat de eieren die ze bij zich draagt, op het droge moeten worden gelegd.
Nu is ze weer terug op hetzelfde strand
waar ze 10 jaar geleden uitkwam.
Ze moet de veiligheid van haar zeewereld verlaten
en dapper de buitenaardse wereld.
Ze is zwaar beladen
maar de toekomst van de volgende generatie van haar soort staat op het spel.
Naar het strand in een schouwspel dat ongewijzigd is gebleven
voor miljoenen of jaren,
moeder zeeschildpadden komen uit de oceaan
met honderdduizenden.
Alleen die dieren die de grote uitdagingen overwinnen
van zowel land als zee
kan het beste van het leven maken hier aan de kust
Onze kusten zijn plaatsen van plotselinge veranderingen en rijke beloningen.
De Galapagos-eilanden in de tropische Pacific Oceaan.
Hun kale kustlijn ziet er onherbergzaam uit,
maar een groep dieren heeft geleerd om het in hun voordeel te gebruiken.
Zeeleeuwen.
Bachelors.
Ze moeten op de ponden stapelen
omdat alleen de grootste mannetjes een vrouw
aantrekken en erin slagen om te fokken.
Als deze jonge stieren niet groot genoeg groeien,
blijven ze verbannen op deze afgelegen kustlijn
Dus een hongerige jonge stier gaat alleen naar buiten.
Hij is op zoek naar groot wild.
Geelvin tonijn.
Elk weegt 60 kilo
met een topsnelheid van 40 mijl per uur.
Hij kan ze onmogelijk in de open zee vangen
maar hij heeft een plan.
Voor ons ligt de ingang van de baai.
Hij leidt ze ernaar toe
in zijn val.
Ze in een doodlopende weg drijven
Maar ze geven hem de slip.
Het is mislukt.
Maar er is misschien een andere manier.
Nu vertrekken ze als een team
om meer tonijn te verzamelen
ze terug in de baai drijven
De zeeleeuwen jagen de tonijn naar de bottleneck
Nogmaals, de tonijn raakt in de doodlopende weg.
Maar deze keer verdubbelt de jonge stier
om als een blok te fungeren en de exit af te sluiten.
Deze keer probeert de school te ontsnappen
hij blokkeert ze en drijft ze terug naar de volgende doodlopende weg
De bende kan ze nu één voor één pakken.
Deze slimme vistechniek,
is een veeleisende vooruitziende blik, planning en samenwerking
is hier alleen maar te zien geweest in de Galapagos.
Elke enorme vis levert ze vijf keer meer proteïne op.
Dan een normale dagjacht.
Eindelijk verlaat de jonge stier zijn post
om zijn beloning te claimen.
Op een dieet van eiwitrijke tonijn,
hij is goed op weg om een grote fokstier te worden.
Door deze ingang te gebruiken,
deze Galapagos zeeleeuwen hebben de kansen benut
die voorkomen waar de kust? Twee werelden ontmoeten elkaar.
Kusten zijn de meest snel veranderende van alle oceaan habitats
vanwege de getijden.
Getijden worden gemaakt als de zwaartekracht
van de maan trekt aan de zee.
Terwijl de maan rond onze aarde cirkelt, gaan de zeeën op en neer.
Twee keer per dag,
het creëren van de meest constant dynamische landschappen op aarde.
Nergens anders leven zeewezens met zulke veranderlijke omstandigheden.
Met het dagelijkse risico van uitdrogen en verschroeid worden door de zon.
Waar het tij zich over een rotsachtig deel terugtrekt
<kan het een tijdelijke oase achterlaten.
Een rotspool.
Het is ogenschijnlijk een oase van rust.
Maar niet lang.
Minuten omzetten in seconden onthult een onverwachte drama's
In rotspoelen, grazers, scavengers en filtervoeders
moet het meeste van de paar korte uren hebben
voordat het tij terugkeert.
Anemonen gapen naar beneden alles wat ze kunnen bereiken.
Sommige maaltijden zijn moeilijker te verteren dan andere.
Deze magische werelden worden al snel slagvelden.
Een dodelijk roofdier met vijf armen en aan de onderzijde een mond.
De okerzeester.
En het is op zoek naar limpets.
Voor sommigen is er geen uitweg.
Maar andere limpets hebben een geheime verdediging.
Ze gebruiken een glibberig schild
waarmee ze in veiligheid kunnen worden gebracht
En deze limpet heeft zijn eigen lijfwacht.
Een schaalworm met een vervelende kneep.
De zeester geeft de voorkeur aan eten die niet terugbijt.
De limpet gaat door,
zijn lijfwacht zit veilig onder de schaal
Maar er is één wezen
dat limpets geen verdediging bieden tegen.
Een weekdier.
Het heeft tanden die onder de schaal kunnen haken!
En draai de limpet eraf zoals een flessentop.
De slijmvis slikt het vervolgens in
shell en alles.
Rock pool-drama's zoals deze duren slechts een paar korte uren
voordat het tij terugkeert.
Elke dag wordt de zee land en wordt het land de zee
Nieuwe kansen bieden
Een Sally Lightfoot-krab,
een van de duizenden oeverkrabben gewoon wachten op hun moment
Elke dag komen ze bijeen op de tropische delen van Brazilië
wachten op het tij om uit te gaan.
Die hun voedingsbodem blootlegt,
met zeewier bedekte rotsen, honderd meter van het deel.
Om er te komen is een race tegen het tij.
Ze springen van rots naar rots.
Deze krabben lijken bang te zijn voor het water.
En met goede reden.
De morene.
De keten Moray is een gespecialiseerde krabzoeker.
Het zijn stompe tanden die makkelijk grip kunnen
krijgen en de schelp van een krab kunnen verpletteren.
Het is de dodelijkste vijand van de krab.
Maar de voedingsbodems van de krab zijn nog ver weg.
Ze moeten opschieten.
Halfweg
Maar hun vijand heeft andere ideeën.
Het land oversteken
om de hinderlaag te ontlopen
Om te voeden, moeten de krabben doorgaan.
Maar nergens zijn ze veilig.
Een octopus. Is ook een krabmoordenaar.
De krabben liggen een streepje voor.
Zij halen het.
Leven en ledematen riskerend
om te grazen op deze zeewierweiden.
Maar over twee uur wanneer het tij begint te keren,
ze zullen de handschoen opnieuw moeten oppakken.
Getijden zijn niet de enige kracht om impact te hebben op de kust.
De grootste golven komen van ver uit zee
en rollen naar de kust, ze groeien als ze bij de kust komen.
De ondiepe zeebodem sleept aan de onderkant,
hun toppen stijgen tot wel honderd voet hoog
vallen om en breken.
Veel van de grootste gesurfde golven ter wereld
worden in Nazare in Portugal gevormd
Elke dag langs deze kust, is de impact van de golven gelijk
tot anderhalf miljoen ton TNT.
Golfvermogen vormt en hervormt geleidelijk onze kusten.
In sommige delen van Europa
golven verslijten elk jaar tot drie meter.
De snelheid waarmee de golven de rots opnieuw vormen
is afhankelijk van de hardheid.
Waar zachte rots onder hard ligt,
dramatische bogen zijn uitgehold.
Het is een eindeloze aanval
dat geleidelijk beeldhouwt gewelfde kathedralen van steen
zoals hier in Noord-Spanje.
En golfvermogen creëert torenhoge forten
zoals deze kliffen in deze Arctische gebieden,
thuis van tienduizenden broedende zeevogels.
De gezichten van de kliffen zijn alleen vanuit de lucht toegankelijk
en heb genoeg hoekjes en gaatjes voor degenen die er kunnen komen.
Maar om zich te voeden, moeten zeevogels de oceaanwereld verder nog beheersen.
De papegaaiduiker.
Hij is een visser... ...en een vader.
Hij heeft een partner voor het leven.
Beide delen de last van het groot brengen van hun kuikentje,
hun kleintje die vijf maaltijden per dag nodig heeft.
De ouders wisselen de visreizen af.
Het is de beurt aan de vader.
Als de visbestanden laag zijn,
papegaaiduikers moeten wel 30 mijl vliegen
om de goede visgronden te bereiken.
Eenmaal daar duiken ze in een andere wereld.
Goede visplekken zijn moeilijk te vinden, en ze hebben gezelschap.
Guillemots.
Net als de papegaaiduiker zijn hun vleugels kort en goed voor duiken.
Papegaaiduikers kunnen langer dan een minuut hun adem inhouden
en duik tot 40 meter diep.
Een vangst.
Maar het is een lange weg naar huis.
Na een vermoeiende reis van bijna 60 mijl,
deze papegaaiduikers hebben het bijna gehaald.
Maar er zijn piraten aan deze kust.
Arctic Skuas.
Overal worden terugkerende ouders beroofd.
De vleugels van de skua's zijn lange vleugels
maak ze sneller en beter manoeuvreerbaar
Papegaaiduikers moeten hun moment verstandig kiezen.
Een bijna-ongeluk.
Een laatste wanhopige uitbarsting van snelheid,
en het is gelukt.
Veiligheid thuis na een rondreis van drie uur...
...waar zijn geduldige partner aan het wachten is.
Vandaag zal hun bladerdeeg eten.
Maar waar visaantallen dalen,
veel papegaaiduikers vinden het nu moeilijk
om genoeg eten te vinden voor hun kuikens.
In de veranderende zeeën van vandaag,
het kan nog moeilijker zijn om een
succesvolle papegaaiduiker-ouder te zijn.
Het overwinnen van de uitdagingen van twee werelden is zelden eenvoudig.
Eén zeedier heeft de zee vrijwel geheel verlaten.
Op enkele afgelegen Pacifische eilanden,
leeft de meest aardse vis op deze Planeet
Op de top van deze metershoge kalkklif,
een blenny met een lengte van acht centimeter heeft een nestopening gekozen
Hierboven kan hij grazen op de overvloedige algen
zonder concurrentie van zeevis.
De vrouwtjes voeden zich onder hem.
Hij trekt graag de aandacht,
maar ze zijn bezig met hydratatie.
Bevochtigen is essentieel omdat ze door hun huid ademen.
Om zichzelf te laten opvallen, wordt hij zwart
en knippert zijn oranje vin.
Hij valt op.
Maar deze Pacific springende blenny's,
lijken bang voor de golven.
<Het zijn slechte zwemmers
en zal een gemakkelijke prooi zijn in de zee.
Tijd om het opnieuw te proberen.
Ze is in de verleiding.
Maar wederom afgeleid door een golf.
Het mannetje geeft gewoon niet op.
Eindelijk is ze aan de haak geslagen.
Hij maakt plaats...
zodat ze zijn grot kan betreden
En hij moedigt haar aan om haar eieren te leggen
met zijn verleidelijke dans.
Hij bevrucht ze dan in de veiligheid van zijn nest.
De blenny heeft de zee opgegeven voor een leven op het land.
Anderen hebben een nog succesvollere zet gemaakt
maar in een andere richting.
Pinguïns zijn gestopt met vliegen
en in plaats daarvan de meeste van hun leven doorbrengen met zwemmen.
Hun slanke overlevingspakken van dicht opeengepakte veren
zijn perfect voor deze ijskoude wateren
Toch moeten ze nog eenmaal per jaar aan land komen.
South Georgia, een eiland van de woestijn, dichtbij Antarctica.
Elk voorjaar worden de stranden de drukste op aarde
hier komen honderdduizenden koningspinguïns terug.
Ze gaan op weg naar de kolonie.
Maar op hun manier ligt de grootste muur van blubber op de planeet.
Olifanten zeehonden.
Het is het broedseizoen
en de viertons stieren vechten voor controle over hun harems.
Het is het beste om te wachten totdat ze kalmeren.
Hij kan niet over deze barrière vliegen
dus hij zal zo onopvallend mogelijk moeten lopen.
En hoop dat slapende reuzen zal blijven liggen.
Voorzichtig.
Dit kan lastig zijn.
Een rivaliserende stier is een uitdaging.
De pinguïns kunnen worden gevangen in het kruisvuur.
Acht ton blubber botsen.
De torenhoge strandmeester zegeviert.
In de verwarring glijdt deze pinguïn door.
Verderop zijn 40.000 kuikens.
Hongerig en overenthousiast.
<Maar niet elke pinguïn heeft een te voeden kuiken.
Dat is niet waarom ze hier zijn.
Er is nog een reden.
Er is een proef van uithoudingsvermogen dat elke pinguin onder ogen moet zien,
en het begint met een aanhoudende jeuk.
Zijn Survival-pak is dun gedragen
door maanden zwemmen in de ruige zuidelijke oceaan
Zijn oplossing is ingrijpend.
Werp alle vier lagen veren zo snel mogelijk af.
Het proces is bekend als een catastrofale rui.
Totdat hun veren terug groeien,
blijven de pinguïns ter plekke.
Een maand lang uitgehongerd zijn,
ze zijn nu volledig waterdicht en opnieuw geïsoleerd.
Mager, hongerig en enthousiast om terug te keren naar een leven op zee.
Dankzij hun waterdichte verenkleed
pinguïns kunnen het meeste van beide werelden maken
zelfs in de zwaarste omstandigheden op aarde
De kusten van Zuid-Georgië
<izijn momenteel beschermd door hun afgelegen ligging.
Andere kustlijnen zijn veel kwetsbaarder
en ze veranderen nu sneller dan ooit tevoren.
Tweederde van onze grote steden ligt aan onze kusten.
Er wordt geschat dat in het volgende decennium
we kunnen 10% van 's werelds resterende wilde kusten verwachten
om overgenomen te worden door menselijke ontwikkeling.
Toch elk jaar net buiten Florida's Palm Beach
en buitengewoon spektakel verschijnt bijna onopgemerkt.
De grootste bijeenkomst van kusthaaien op aarde.
Spinners en blacktips.
Tienduizend van hen.
Elke januari, zoeken ze deze warme ondiepten op
als een tussenstop op hun migratie naar het noorden.
Haaien verzamelen zich al sinds lang voordat mensen arriveerden.
Maar vandaag staan ze voor vervuilingsniveau
en afbraak van habitats evenals visserijdruk.
Dat hun voorouders nooit zouden hebben meegemaakt.
Het is niet langer genoeg voor kustwezens
om hun eigen werelden onder de knie te krijgen.
Nu moeten ze de vele uitdagingen aangaan die ook vanuit onze wereld komen.
De volgende keer...
We reizen de wereld rond om de grootste problemen van de oceaan te ontdekken...
ontmoet de gepassioneerde mensen
die hun leven hebben gewijd om het te beschermen en ontdek wat de toekomst
in petto heeft voor onze blauwe planeet.